Słowo barbacoa pochodzi z języka rdzennych mieszkańców Karaibów, głównie ludów Taíno zamieszkujących tereny dzisiejszego Haiti, Dominikany i Kuby. Dla nich nie było to modne słowo kulinarne, tylko bardzo praktyczny wynalazek: drewniana platforma z gałęzi ustawiona nad ogniem.
To, co dziś nazywamy grillem, wtedy było czymś znacznie bardziej zaawansowanym, niż się wydaje. Mięso nie było wrzucane bezpośrednio w ogień — układano je nad żarem, gdzie powoli się piekło i jednocześnie wędziło. Dym działał jak naturalny konserwant, więc jedzenie mogło przetrwać dłużej w tropikalnym klimacie. Co ciekawe, barbacoa pełniła też inne funkcje: służyła do suszenia owoców, przechowywania zapasów, a nawet jako podwyższone miejsce do spania, chroniące przed wilgocią, insektami i małymi zwierzętami.
Kiedy do Karaibów dotarł Krzysztof Kolumb i inni Europejczycy, zetknęli się z tą techniką i przejęli zarówno pomysł, jak i nazwę. Hiszpanie zapisali ją jako „barbacoa”, a z czasem w języku angielskim przekształciła się w „barbecue”. Warto dodać ciekawostkę: w XVII wieku w Europie i koloniach „barbecue” oznaczało często całe wydarzenie — wspólne pieczenie dużych ilości mięsa na świeżym powietrzu, coś w rodzaju dzisiejszego grilla połączonego z festynem.
Z biegiem czasu znaczenie słowa się zmieniło — z nazwy konstrukcji na technikę gotowania. Ale sama idea pozostała zaskakująco niezmieniona: powolne pieczenie, dym i kontrola temperatury. Dokładnie to samo robisz dziś, tylko zamiast gałęzi masz stalowy ruszt, a zamiast ogniska — grill z pokrywą.
I tu zaczyna się drugi ciekawy wątek: przyprawy.
Dla ludów Taíno smak mięsa pochodził głównie z dymu i naturalnych dodatków — soli morskiej, dzikich ziół i lokalnych papryk. Chili było znane w Amerykach na długo przed przybyciem Europejczyków i szybko stało się jednym z najważniejszych składników smakowych. Z kolei pieprz czarny, który dziś wydaje się podstawą, w tamtych czasach w ogóle nie występował w tym regionie — trafił tam dopiero dzięki handlowi międzykontynentalnemu.
W Europie przyprawy miały wręcz status legendarny. Pieprz bywał tak cenny, że używano go jako waluty, a mieszanki przypraw były pilnie strzeżonymi sekretami kupców. To właśnie głód przypraw napędzał wielkie wyprawy morskie — w tym te, które doprowadziły do spotkania Europy z Karaibami.
Dziś sytuacja jest zupełnie inna. Zamiast samodzielnie mieszać zioła, masz gotowe kompozycje, jak te od Big Nature. Ich młynki to w pewnym sensie współczesna wersja dawnych mieszanek — tylko dostępna od ręki i powtarzalna w smaku.
Najbardziej przydatne na grill są:
Ciekawostka: to właśnie połączenie soli i dymu było przez wieki jedną z najskuteczniejszych metod konserwacji mięsa. W praktyce oznacza to, że każdy grill to trochę powrót do dawnych technik przetrwania — tylko dziś robimy to dla smaku, nie z konieczności.
Różnica między dawną barbacoa a dzisiejszym grillem sprowadza się głównie do wygody. Kiedyś trzeba było kontrolować ogień ręcznie, dziś robisz to pokrętłem albo ustawieniem węgla. Kiedyś przyprawy były luksusem lub lokalnym zbiorem ziół, dziś masz gotowe mieszanki.
Ale rdzeń się nie zmienił: ogień, dym, mięso i smak.
Czyli tak naprawdę, kiedy wrzucasz karkówkę na ruszt, robisz dokładnie to samo, co ludzie na Karaibach setki lat temu — tylko szybciej, łatwiej i z lepszą przyprawą.
Logowanie 
Rejestracja 